  Današnji prosjećni "Bošnjo" je već zaboravio genocid od prije 10 godina, a staro pravilo kaže, da ko ne poznaje historiju, ona mu se ponovi. Na Balkanu svakih ca. 30 godina se desi rat koji ima životinjske razmjere. Svaki put kada su Bošnjaci pomislili da je nestalo toga, onda zvjeri prorade i pokažu produkt svog bolesnog uma. Za sve one koji su zaboravili koji su to deset genocida pripremili smo ovaj tekst.
A Kao sto je križarsko-inkvizitorska Evropa u periodu od nepuna dva
stoljeca (1099-1291) vodila deset križarsko-pljackaških ratova protiv
svijeta, islama i muslimana, tako se nad muslimanima bivše Jugoslavije
vrši, evo deseti genocid.
PRVI GENOCID nad muslimanima dogada se 584 godine poslje prvog
križarskog rata i trajao je od 1683. do 1699. godine. To je prvi
genocid i prva prava, velika i kolektivna tragedija muslimana koja se
dogada tokom i poslije velikog ili beckog rata izmedu Turskog carstva i
Austrije. Pošto su Turci u tom ratu izgubili sve posjede i vlast u
Madarskoj, Slavoniji, Lici, Krbavi, Dalmaciji i Boki Kotorskoj, svi
muslimani koji se iz ovih zemalja i krajeva nisu uspjeli pravovremeno
povuci u Bosnu i druge krajeve južno od Save i Dunava bili su, vrlo
brzo, kao i muslimani Španije prije dva stoljeca, pobijeni, protjerani,
asimilirani i prevedeni u katolicanstvo. Spiritus movens i osnovni
agens svih ovih akcija bila je Crkva. Ona se pri tome vodila crkvenim
dogmama extra ecclesiam nulla sallus- izvan Crkve nema spašenja i
spašenje je samo unutar nje-, i extra ecclesiam nullus propheta- izvan
Crkve nema poslanika, istine, dobrote, pravde i pravog odnosa sa Bogom.
To je crkveno-religijsko opravdanje križarskih ratova, Inkvizicije i
genocida nad svim nekrscanima. Kao i dva stoljeca ranije u Španiji, svi
objekti islamske materijalne i sakralne kulture i civilizacije:
mezaristani, turbeta, tekije, kutubhane, hamami, bezistani, imareti,
musfirhane, sahat-kule, džamije, medrese, sebilji, karavan-saraji i
hanovi na tlu Madarske, Slavonije, Like, Udbine, Krbave, Dalmacije i
Boke Kotorske bili su porušeni i uništeni. Muslimane i sve njihove
sakralne objekte, za samo sesnaest godina krscanske vasti (1683. -
1699.)nije mogla sacuvati i spasiti cinjenica da su oni prije toga sto
šezdeset godina, od 1526. Do 1683. Godine, dok su vladali istim
zemljama i krajevima, kršcanima garantirali i omogucavali sva ljudska,
vjerska, kulturna i imovinska prava. Umjesto bilo kakve zahvalnosti i
tolerancije prema muslimanima, kršcani tih zemalja, u ime religije i
ljubavi, dokraja i bez rezerve primjenjuju staro pagansko-faraonsko
nacelo cuius regio eius religio - cija država njegova je u njoj i
religija, kao da su oni stvoritelji zemlje, a ne Bog. O prvom genocidu
nad muslimanima precizne, jasne i nepobitne podatke, posebno o
pokrštavanju, pružaju franjevcki arhivi u Dalmaciji, Slavoniji i Lici.
Na muslimane u ovim zemljama i krajevima danas jedino podsjecaju
razliciti toponimi i prezimena,( Hadžici, prezime Hodžic ). Za prvi
genocid nad muslimanima najbitnije je reci da su ratovali Turska i
Austija a da su žrtve bili muslimani Bosnjaci.
DRUGI GENOCID nad muslimanima dogada se na prijelazu iz 17. u 18.
stoljece, tacnije 1711. godine uoci Badnje veceri. Te noci je izvršena
takozvana "israga poturica", kada je približno 1000 muslimana, koliko
ih je, prema mjerodavnim dokazima, tada živjelo na podrucju "Stare Crne
Gore" koja se sastojala od svega cetiri nahije sa sjedištem u Cetinju,
bilo pobijeno ili izbjeglo u Nikšic i selo Tudemile kod Bara. Strateg,
idejni promotor i agens drugog genocida nad muslimanima, sada na tlu
Crne Gore, bila je opet Crkva, ali ne katolicka vec pravoslavna. Za ovu
tvrdnju postoje dva nepobitna svjedocanstva: prvo, "istraga peturica",
ustvari genocid nad muslimanima se dogada uoci Badnje veceri, dakle
najveceg i najsvetijeg hrišcanskog praznika, i drugo, taj dogadaj,
"istraga peturica" je opjevao vladika - najveci crkveni dostojanstvenik
i pjesnik Petar II Petrovic Njegoš u Gorskom vijencu. On je time pružio
ideologiziranu epsku podlogu i paradigmu za sve kasnije genocide nad
muslimanima Srbije, Sandžaka, Crne Gore i Bosne i Hercegovine. Tako je
Njegoš kao najveci srpsko-crnogorski pjesnik i kao vladika, odnosno
nosilac najviše vjerske i svjetovne vlasti, opjevao, posvetio i
najuzvišenije djelo pretvorio genocid ili medunarodni zlocin pod kojim
se podrazumjeva svjesno, namjerno i plansko potpuno ili djelimicno
uništavanje nacionalnih, etnickih, rasnih ili religijskih grupa. Motiv
za izvršenje genocida su želje za pljackom i porobljavanjem, rasna,
nacionalna i vjerska mržnja i predrasude. Svi ti motivi su opjevani u
Gorskom vijencu, a vjersku mržnju prema muslimanima Njegoš izrice
rijecima "odža rice na Cetinju" i tvdnjom o iskljucivosti izmdu lune i
krsta.
TRECI GENOCID nad muslimanima, koji ce poznati srpski historicar i
diplomata Stojan Novakovic oznaciti kao "generalno trebljenje Turaka -
muslimana iz naroda" dogada se na tlu Srbije izmedu 1804. i 1820.
godine kao posljedica Prvog i Drugog srpskog ustanka. Naime, od samog
pocetka 19. stoljeca Srbija i Crna Gora su ekstreminacijom, progonom i
ubistvima muslmana, željel stvoriti svoje nacionalne države i stalno
ih, na njihovu štetu, proširivati. Tako su genocid i devestacija u
odnosu na muslimane konstantne i strateški cilj u politici Srbije i
Crne Gore tokom cijelog 19. i 20. stoljeca. Pored Pravoslavne crkve
koja od drugog genocida igra kljucnu ulogu, u trecem genocidu nad
muslimanima njoj se pridružuju historicari i politicari, naravno uz
pjesnike poput Njegoša.
CETVRTI GENOCID nad muslimanima dogada se u periodu izmedu 1830. i
1867. godine, kao posljedica Hattiserifa iz 1830. i njegova aneksa iz
1833. godine, kojima je Srbija stekla status vazalne autonomne
kneževine unutar Osmanskog carstva, ali i mogucnost da protjera
muslimane iz Užica, Šapca, Sokola i Beograda, što je i ucinjeno od
1862. do 1867. godine. Sve prognane muslimane Porta naseljavaju u Bosnu
i za njih se podižu dva nova naselja - Gornju i Donju Aziziju, odnosno
Bosanski Šamac i Orasje.
PETI GENOCID nad muslimanima, uglavnom Albancima i Turcima, dogada se
na tlu Srbije i Crne Gore izmedu 1876. i 1878. godine. Poslije ustanka
u Hercegovini, potaknutih i vodenih uz pomoc Srbije i Crne Gore, dolazi
do Berlinskog kongresa (1878. godine) na osnovu cijih odluka,
dotadašnje autonomne kneževine Srbija i Crna Gora sticu potpunu državnu
neovisnost, ali i uveliko proširuju svoje teritorije. Tako se Srbija
teritorijalno proširila niskim, pirotskim, toplickim i vranjskim
okruzima, a Crna Gora u Hercegovini. Iz svih tih okruga i regija
muslimani su odmah potpuno istrijebljeni, uprkost cinjenici da se
Srbija, shodno odlukama Berlinskog kongresa, obavezala da ce postivati
slobodu vjeroispovijesti muslimana. Mada su predjeli današnje južne
Srbije tim cinom potpuno opustjeli i ostali bez stanovništva, što je
dovelo u pitanje poljeprivredu zemlje i nanjelo joj veliku štetu, ipak
je mržnja prema muslimanima bila vece i jace od svake koristi i
interesa. U razdoblju od 1862. do 1878. godine, za svega šesnaest
godina, nestalo je nekoliko stotina džamija, mnoge sahat-kule,
musafirhane, imareti, karavan-saraji, hanovi, bezistani, sebilji i
kutubhane, u Beogradu, Šapcu, Užicu, Sokolu, Nišu, Pirotu i Vranju, kao
što se, prije nepuna dva stoljeca, desilo na tlu Ugarske, Like,
Korduna, Udbine, Dalmacije i Boke. Dakle, dva genocida, od dva
razlicita dušmanina, sa potpuno istim posljedicama dogadaju se u
razlicitom vremenskom periodu za svega šesnaest godina.
ŠESTI GENOCID nad muslimanima poljedica je austro-ugarske okupacije
Bosne i Hercegovine. Mada je Austro-Ugarska posljednja pravna država
koja je vladala Bosnom unazad posljednjih 115 godina i koja je
garantirala svim gradanima osnovna vjersko-duhovna, fizicko-biološka i
materijalno-imovinska prava, muslimani su se u pocetku svim
raspoloživim sredstvima suprostavljali Austro-Ugarskoj okupaciji. Oni
su se, odmah poslije, ali u toku okupacije, poceli iseljavati u Tursku,
Sandžak, Kosovo i Makedoniju, gde je tada jos uvijk bila Turska vlast.
Tako dolazi do populacije i radikalnog smanjenja muslimaske populacije
u ukupnom stanovništvu Bosne i Hercegovine. Prema popisu iz 1879.
godine, muslimani su cinili skoro 39% populacije Bosne i Hercegovine,
dok je njihov udio u bh. stanovništu 1910. godine opao na svega 32%.
SEDMI GENOCID nad muslimanima Sandžaka i Crne Gore, kao i pokušaj
nasilnog pokrštavanja muslimana u Plavu i Gusinju, je direktna
posljedica Prvog i Drugog balkanskog rata. To je bio sedmi genocid nad
muslimanima Balkana prvnad muslimanima Sandžaka, zato što nije
postojala vlast koja bi ih zaštitila.
OSMI GENOCID nad muslimanima traje od osnutka Kraljevine Srba, Hrvata i
Slovenaca 1918. godine do propasti Kraljevine Jugoslavije 1941. godine.
Mada životi muslimana u prvoj Jugoslaviji nisu imali nikakvu
vrijednost, ipak su bili složeni posebno muslimani Sandžaka i istocne
Hercegovine. Tako je u selu Šahovici, u Bjeljopoljskom srezu u
Sandžaku, 7. Novembra 1924. godine oko 600 muslimana ubijeno bez
ikakvog povoda, krivnje i razloga. U Hercegovini je od kraljevih komita
tokom devedesetih godina po narudžbi, planu i sistemu, bilo preko tri
hiljade vansudskih i neotkrivenih, a dobro poznatih ubistava, naravno
pocinjenih nad muslimanima. Ta ubistva i zastrašivanja uticali su na
izmjenu etnicke slike istocne Hercegovine na štetu muslimana, a u
korist Srba i Crnogoraca.
DEVETI GENOCID nad muslimanima traje od 1941. do 1945. godine. Prema
dosadašnjim istraživanjima Kocovica, Zerjavica, Dedijera i Miletica,
sve nemuslimana, Drugi svetski rat je odnio 103.000 muslimanskih života
ili 8,1% ukupne tadašnje muslimanske populacije. Najviše je muslimana u
tom ratu nastradalo od cetnickog, komšijskog, noža što ih je stigao na
kucnom pragu, u avliji i na njivi. U prvih deset genocida muslimani se
nikako nisu oružijem suprostavili svojim koljacima i zlikovcima.
Naprotiv, od 1683. do 1992. godine, dakle punih 309 godina, mi smo
ocekivali da koljaci i zlikovci kažu mi cemo vam oprostiti što vas
koljemo i u buduce cemo vam se smilovati. To se nije nikada dogodilo i
to je bila naša najveca iluzija, zabluda i samoobmana. I konacno,
DESETI, najokrutniji i najveci genocid nad muslimanima u Bosni i
Hercegovini traje od aprila 1992. godine. Po mnogo cemu je on izniman
od ostalih devet. Okrutniji je suroviji, širi i dublji po razmjerama od
svih dosadašnjih. On je najavljen od pola godine unaprijed i sada se,
evo, odvija na ocigled cijelog svijeta pod pokroviteljstvom Ujedinjenih
naroda, organizacije za evropsku sigurnost (OESS) pod štafetnom palicom
Evropske zajednice. Ovo je prvi genocid nad muslimanima u kome
istovremeno i, na neki nacin, ucestvuje Srbja, Crna Gora i Hrvatska. U
predhodnih devet genocida Srbija i Hrvatska nikada nisu istovremeno i
zajednicki cinile genocid nad muslimanima. Medutim, pored svih
stradanja, progona i klanja muslimani su u ovome, desetom, genocid, po
prvi puta, kao narod, organizirano, kroz vojsku, policiju, politiku i
državu svim sredstvima bore i suprostavljaju cetnicima i ustasama,
dakle jedinim argumentima koji oni razumiju i uvažavaju.
|
